قوله : مع المقام : مقصود مقام بحث يعنى بيان امارات معتبره شرعى و عقلى است . قوله : انّ البالغ الّذى وضع عليه القلم : كلمه « الّذى وضع عليه القلم » بعد از « بالغ » از باب ذكر خاصّ بعد از عام مىباشد و چون آوردن خاصّ بعد از عام در صورت خلوّ از فائده بىوجه مىباشد و على الظّاهر در اينجا نيز فائده و خاصيّتى بر ابتداء بعام مترتّب نمىباشد لاجرم ذكرش لغو و مستدرك است و اكتفاء به « الّذى وضع عليه القلم » اولى و بهتر مىباشد . قوله : التفت الى حكم فعلى : مقصود از حكم فعلى ، حكمى است كه مخالفتش موجب عقاب و موافقتش باعث ثواب و اجر باشد . قوله : واقعى : حكم واقعى آنست كه موضوعش نفس واقع با قطع نظر از شكّ در آن باشد . قوله : او ظاهرى : حكم ظاهرى آنست كه موضوعش واقع مشكوك باشد . قوله : متعلّق به : ضمير « به » به « البالغ الّذى الخ » راجع است . قوله : او بمقلّديه : در صورتى كه مقصود از « البالغ الّذى الخ » مجتهدى بود كه مرجع عوام باشد . قوله : فامّا ان يحصل له القطع به : ضمير در « له » به البالغ الّذى الخ و در « به » به حكم عود مىكند . قوله : اولا : يعنى برايش قطع حاصل نيست اعمّ از آنكه ظانّ بوده يا شاكّ باشد . قوله : لا بدّ من انتهائه : يعنى انتهاء البالغ الّذى الخ . قوله : لو حصل له : ضمير در « حصل » به ظنّ و در « له » به البالغ الّذى الخ راجع است . قوله : على تقدير الحكومة : يعنى اگر نتيجه مقدّمات انسداد را كشف